Ata cando imos seguir crendo

que a felicidade

non é máis que un dos xogos da ilusión?

E era tan natural cruzar a rúa, subir os chanzos da ponte, entrar na súa delgada cintura e achegarse á Maga que sorría sen sorpresa, convencida como eu de que un encontro casual era o menos casual nas nosas vidas, e que a xente que se daba citas precisas é a mesma que necesita papel raiado para escribirse ou que aperta dende abaixo o tubo de dentrífico